Inna strona Mrzeżyna

Mrzeżyno, tak jak inne nadmorskie miejscowości, zapada w sen zimowy. Sezon letni jest dla nas jak karnawał w Rio – barwny, hałaśliwy, intensywny. Jesień i zima to czas nostalgii, wyciszenia i odpoczynku. Również dla Ciebie.

Jest czas zabawy i czas odpoczynku. Jak w życiu. Nadmorskie miejscowości jaskrawo pulsują w rytmie zmieniających się pór roku. W sezonie letnim Mrzeżyno również zakwita dziesiątkami sklepów i straganów. Otwierane są sezonowe restauracje, knajpki i kawiarnie. Festyn goni festyn, a impreza imprezę. Od dyskoteki na wydmie, przez koncerty latino, aż po spokojne rytmy piosenki turystycznej granej w porcie przez Krzyśka Karczewskiego.

W stronę plaży suną barwne korowody plażowiczów z dmuchańcami, parawanami i zapasami jedzenia. Ruch na ulicach spowalniają gokarty. Czasem z rykiem silnika przejedzie kierowca nowoczesnego samochodu, który pomylił południowy Bałtyk z riwierami Miami. Jest intensywnie.

A po sezonie? Po sezonie Bałtyk jest bardziej Bałtykiem.

Pamiętam czasy, gdy Mrzeżyno zamierało całkowicie. Idąc do szkoły, nie spotykało się nikogo, a jedynym miejscem, w którym raz w tygodniu gromadzili się mieszkańcy, była msza w mrzeżyńskiej parafii.

Miało to swój urok.

Plaża była wtedy miejscem zabaw. Jesienią morze wyrzuca na brzeg wały sztormowe z wodorostów, gałęzi i małży, a czasem także bursztyny. Przez wiele lat na plaży znaleźć można było soczewki torfowe – duże bloki torfu, które w wyobraźni młodzieńców zmieniały się w cielska wielorybów bądź bezludne wyspy otoczone bezkresem oceanów.

Tworzące się w strefie przyboju kałuże prowokowały do prac inżynieryjnych z piasku, patyków i kamieni: przekierowywania nurtów, budowy wałów zatrzymujących morze.

Fale napierające na rzędy gwiazdobloków ułożonych przy wydmie dawały poczucie niesamowitej przygody – przedzierania się po „skalistym” wybrzeżu, podczas którego trzeba było wykazać się dużą zręcznością, by przejść suchą stopą.

Pamiętam huk sztormów, gałęzie lecące jak deszcz i trzask pękających drzew.

Zawodzenie buczków mgielnych w czasie mlecznobiałej mgły.

Widok rybaka stojącego w grubym wełnianym swetrze i czapce na dziobie oblodzonej łodzi wracającej z morza.

Jesienią, zimą i wczesną wiosną Mrzeżyno było tylko nasze. Mieszkańców.

Nasz był terkot silników kutrowych niosący się przez pustą przestrzeń, rdzawy kolor liści dębów czerwonych rosnących po dziś dzień przy ulicy Śląskiej.

Mrzeżyno było opustoszałe, ale pełne przestrzeni. Czas zwalniał. Kolory stawały się bardziej naturalne. Las pachniał bardzo intensywnie – nie rozkładem, jak lasy iglaste, lecz żywicą, niosąc nadzieję na bursztynowe zbiory na plażach.

Był to czas, w którym można było odetchnąć. Przewietrzyć głowę. Żyć w przestrzeni dalekiej od wielkomiejskiego zgiełku. Czynne były trzy sklepy, kościół górował na piaskowej górce, a w ośrodku zdrowia rezydował jeden lekarz. Dzieci z klas 1–3 wędrowały do nieistniejącej już „małej szkoły”, starsze dzieci – do „tysiąclatki”.

Był to czas odwiedzin, bo wtedy sąsiedzi jeszcze się odwiedzali.

Dziś Mrzeżyno wygląda inaczej. Także jesienią i zimą. W przestrzeń lasu pomiędzy ulicą Nadmorską a wydmami wdarły się całoroczne ośrodki. W Rogowie, na mierzei pomiędzy jeziorem Resko a Bałtykiem, pozostałości jednostki wojskowej zastąpiły apartamentowce, osiedla i hotele.

Dzięki nim możecie wejść w naszą przestrzeń. Naszą – mieszkańców. Jesień i zima to dobry czas, by przespacerować się opustoszałymi ulicami w kierunku portu. To dobry moment, by spojrzeć na rozszalały Bałtyk lub przeciwnie, stanąć na pustej plaży i pozwolić, by cisza i przestrzeń wypełniły nasz skołatany nadmiarem bodźców umysł.

Zajrzyjcie w nasz świat jesienią i zimą. To właśnie w tym czasie Bałtyk jest bardziej Bałtykiem, niczego nie udaje. A my, mieszkańcy, jesteśmy sobą.

Michał Ostrowski